Vrijwilliger in beeld: ‘Die saamhorigheid vind ik zo mooi’

MAARN ,,Als klein jongetje wilde ik al bij de brandweer.” Herman Petersen zit nu 30 jaar bij het Korps Maarn/Maarsbergen. ,,Ik groeide ermee op.” Zijn vader was commandant van de bedrijfsbrandweer in Maarsbergen en veel familieleden waren actief bij de brandweer. Als hij ’s avonds in bed lag, hoorde hij regelmatig de loeiende sirenes. Op zijn tenen voor het raam kon hij de grote rode wagens net voorbij zien komen. 

door Babs Bouwman

Toen Herman op zijn achttiende aan zijn werkgever vroeg of hij bij de brandweer mocht, vond die dat een goed idee. Het was wel een vereiste dat hij eerst zijn rijbewijs haalde voor z’n werk. Zo kwam het dat Herman in 1994 begon als vrijwillig brandweerman.

BINNEN EEN MINUUT

De spanning trekt hem aan: ,,Je weet nooit wat je tegenkomt.” Dat vindt Herman mooi aan dit werk. Niet dat het altijd leuk is wat hij aantreft, maar het is fijn om anderen te kunnen helpen. Als zijn pieper afgaat, staat hij meestal binnen een minuut op de post. ,,Daar trek ik mijn pak aan en ga ik op weg naar het incident.” 

Afhankelijk van de code op de pieper weet hij of het spoed is. ,,Ons materieel is geschikt voor bosbranden, gebouwenbrand en hulpverlening bij ongevallen en reanimaties.” Zo heeft ieder korps zijn eigen specialisme.

Naam: Herman Petersen (50)
Woonplaats: Maarn
Vrijwilligerswerk: brandweer
Houdt van: mensen helpen

‘RISICO VAN HET VAK’

Natuurlijk komt een brandweerman hele heftige situaties tegen. Zo is Hermans eerste dodelijke ongeval hem altijd bijgebleven. ,,Maar je maakt ook bijzondere dingen mee.” Hij herinnert zich nog al te goed een gigantische explosie in de mestopslag bij een boerderij in de buurt. En ook de enorme bosbrand jaren geleden bij Overberg waar de vlammen over de auto heen het volgende bosperceel insloegen. ,,We moesten snel wegwezen.” 

Gelukkig heeft hij nooit ergens vastgezeten. Bang is hij ook nooit geweest. ,,Dat is het risico van het vak”, zegt hij nuchter. Toch waren er wel eens momenten dat hij zich achteraf realiseerde dat het anders af had kunnen lopen. ,,Ik heb een gezin dat graag wil dat ik weer thuiskom.” 

LIEF EN LEED

Herman heeft nu wel jaren ervaring, maar iedere situatie is anders en de risico’s moeten altijd goed afgewogen worden. Een ding weet hij zeker. ,,Als je ergens naar binnen gaat en je maatje vertrouwt het niet, dan ga je altijd samen terug.” Dat is een heilige afspraak.

Iedere donderdagavond komt de brandweerploeg bij elkaar om te oefenen. In de kantine wordt lief en leed gedeeld. Jaarlijks is er een familiedag en zijn er dagjes uit. ,,Als er iets te vieren is, maken we er een feestje van.” Toen Herman eind maart 50 jaar werd, stond iedereen om middernacht op zijn stoep om hem toe te zingen. 

Het allermooiste aan dit werk vindt Herman de kinderen die naar de auto getrokken worden en hem met grote ogen van bewondering aankijken. ,,En dan ben ik niet eens zo groot.”

Lees ook

Vrijwilliger in beeld: ‘Omgaan met ouderen vind ik leuk’