Een leven lang betrokken, ook in woonzorgcentrum

REGIO In zijn lichte appartement in woonzorgcentrum Bunninchem van QuaRijn klinkt zacht klassieke muziek. Bij het raam staat de stoel van mevrouw Van Duin, waar ze mooi naar buiten kan kijken. Daarnaast de stoel waar Niek, haar man, plaatsneemt. Het echtpaar vierde onlangs hun 65-jarig huwelijk en woont inmiddels anderhalf jaar in Bunninchem. Samen.

Dat samenwonen is voor Niek belangrijk. Toen zijn vrouw Parkinson en beginnende Alzheimer kreeg en hijzelf lichamelijke tegenslagen kreeg te verwerken, kwam er een moment waarop thuis wonen steeds moeilijker werd. Toch wilde hij zijn rol als mantelzorger niet opgeven. ,,Mijn vrouw heeft dik zestig jaar voor mij gezorgd, dat wil ik de laatste jaren voor haar doen.”

In Bunnik vonden ze bij QuaRijn een plek waar dat mogelijk was. En voor iemand die zijn hele leven actief is geweest, bleek stilzitten geen optie.

CLIËNTENRAAD

Wie met Niek spreekt, merkt al snel dat betrokkenheid als een rode draad door zijn leven loopt. De econoom werkte jarenlang internationaal in het bedrijfsleven, woonde in binnen- en buitenland, leidde organisaties en begeleidde veranderingen. Ook na zijn pensioen bleef hij actief, onder meer binnen het kerkbestuur van zijn toenmalige woonplaats Rhenendael. Toen hij in Bunnik in Bunninchem kwam wonen, stelde hij zichzelf de vraag: wat kan ik hier betekenen?

,,Ik heb mentaal weinig problemen, alhoewel het fysiek wel wat minder is. Ik probeer nog steeds wat te betekenen voor de mensen hier. De cliëntenraad leek mij een mooie manier om invloed uit te oefenen op de gemeenschap hier. Om te kijken of we op de een of andere manier wat kunnen bijdragen om het leven hier wat plezieriger en aangenamer te kunnen maken.”

LUISTEREN NAAR BEWONERS

Binnen een woonzorgcentrum zijn veel bewoners niet meer in staat om zelf hun wensen en belangen onder woorden te brengen. Daarom vindt Niek de cliëntenraad zo belangrijk. ,,Het was in het begin wel een beetje stoffig. Ik heb toen opgezocht wat een cliëntenraad nu precies moet doen en nu hebben we speerpunten op de agenda gezet. Zoals het eten, maar ook zelfredzaamheid en onderhoud en verbouwing van de locatie.”

De cliëntenraad bespreekt die onderwerpen met het management van de locatie. Daarbij gaat het niet om individuele klachten, benadrukt Niek. Die worden rechtstreeks met betrokken medewerkers besproken. De cliëntenraad kijkt juist naar het grotere geheel: hoe maak je van een huis een gemeenschap? ,,Als het goed functioneert, is een cliëntenraad heel waardevol. Maar dan moet er wel naar elkaar geluisterd worden.”

MEER LEVEN IN DE BROUWERIJ

Zijn betrokkenheid blijft niet beperkt tot vergaderingen. Samen met twee mederedactieleden begon Niek een nieuwsbrief voor Bunninchem. Met een oplage van 400 houdt hij zo bewoners, medewerkers, vrijwilligers en naasten op de hoogte van lief en leed, activiteiten en interviews. Bewoners vragen inmiddels wanneer de volgende editie verschijnt. 

Met gepaste trots laat hij de nieuwe editie zien die nog in concept is. 28 pagina’s dik, grotendeels door hemzelf samengesteld achter de computer. Een deel van het appartement is inmiddels ingericht als zijn kantoor. Het blad maken is typisch Niek: Niet afwachten, maar doen.

Niek vertelt dat hij de zorgverleners geweldig vindt. ,,Maar”, zegt hij, ,,je mag hier weinig zelf doen. Daar word je lui van. Je zou wel willen dat mensen wat actiever worden. Daar wil ik graag verandering in brengen. En we zouden meer moeten kijken hoe techniek ons kan ondersteunen. Zoals robotjes die de gangen stofzuigen, of helpen met afruimen. Dat scheelt enorm veel werk voor de medewerkers en kan ook kosten besparen.”

AANSLUITING

Daarnaast mist Niek ook nog wel een stuk aansluiting met het dorp. ,,Bunnik is een gezellig plaatsje, met een leuke kroeg. Maar je hebt weinig contact met de dorpsgenoten. En de bewoners in dit huis zijn vaak niet goed aanspreekbaar, door wat ze hebben. Ik zou wel wat meer reuring willen hebben.” Zelf bridget Niek graag. Hij leert dit nu ook aan een paar van zijn kleinkinderen die om de hoek in Utrecht wonen. Ook met een paar bewoners en vrijwilligers doet hij dit. ,,We proberen met verschillende activiteiten wel mensen van buiten te betrekken maar het blijft een gescheiden wereld.”

BETROKKEN BLIJVEN

Misschien is dat wel de essentie van het werk in de cliëntenraad. Niet praten óver bewoners, maar bijdragen aan een omgeving waarin mensen onderdeel zijn van de gemeenschap. QuaRijn: ,,Voor Niek is dat vanzelfsprekend. Maar zijn verhaal roept ook een vraag op aan anderen: als u de kans had om mee te denken over het leven van bewoners, zou u die dan grijpen? Want soms begint verandering niet met een belangrijke functie of een uitgebreid plan. Soms begint het met de eenvoudige beslissing om uw stem te laten horen.”

Dit artikel wordt u aangeboden door QuaRijn. Ook profiteren van het grote bereik van de print- en online kanalen van Nieuwsblad De Kaap? Neem dan contact op met Roy de Kruijf (06-53900598, r.d.kruijf@bdu.nl).