Afbeelding
Junior Heuvelrug Schrijfwedstrijd

Merle Donker wint de Junior Heuvelrug Schrijfwedstrijd 2023

9 februari 2023 om 18:58 Onderwijs

HEUVELRUG Merle Donker (9) van Basisschool De Valkenheuvel uit Driebergen heeft met haar verhaal “Ontvoerd en ontsnapt” de Junior Heuvelrug Schrijfwedstrijd 2023 gewonnen. Volgens de jury sprong het verhaal er echt uit ,,door de vele onverwachte wendingen en een spannende achtervolging’’. Donderdagochtend 9 februari is de prijs uitgereikt in de aula van de school. Alle leerlingen mochten bij deze feestelijke bijeenkomst aanwezig zijn.

Elk jaar wordt de Junior Heuvelrug Schrijfwedstrijd georganiseerd door het bestuur van de afdeling Utrechtse Heuvelrug van D66. Aan de wedstrijd mogen alle leerlingen in de bovenbouw van basisscholen van de Utrechtse Heuvelrug meedoen. In de kerstvakantie konden de deelnemers een verhaal schrijven met dit jaar als thema: ‘Warmte’. 

Een professionele jury beoordeelde alle verhalen: Malou van der Starre, freelance journalist (voor onder andere het Jeugdjournaal), Aart Schotte (onder andere schrijver van kinderboeken), Matty Dekkers (ervaren bibliotheekmedewerker kinderboeken en jurylid voorlees- en schrijfwedstrijden) en Liobe Kamminga (eigenaar van boekhandel Boek en Koek in Maarn). 

Er waren twaalf inzendingen waarvan elk verhaal een mooie insteek had. De jury was onder de indruk van de rijke fantasie van de schrijvers. Maar uiteraard kan er maar één de winnaar zijn. En dat is Merle, één van de jongste inzenders. 

Ze mocht haar verhaal voorlezen aan alle leerlingen van haar school. De docenten hoefden de leerlingen helemaal niet tot de orde te roepen; er hing een rustige, ontspannen sfeer en iedereen zat geboeid te luisteren. Dat kwam waarschijnlijk ook, omdat Merle niet alleen goed kan schrijven, maar ook heel goed de juiste intonatie gebruikte wanneer het verhaal echt spannend werd.

De voorzitter van de jury Matty Dekkers vertelde aan Merle waarom de juryleden juist haar verhaal zo knap en prachtig vonden: ,,Het verhaal is zeer fantasievol en heeft een mooie opbouw. Er zijn heel veel leuke verhaallijntjes en onverwachte wendingen die de vaart in het verhaal houden. Het is talentvol geschreven met best veel moeilijke woorden. Een spannende achtervolging met gelukkig een goed einde. Mooi hoe je het thema warmte tot leven hebt laten komen in je verhaal. En ook nog een mooie boodschap voor de lezer: Vertrouw op je gevoel en durf dit te volgen, dan ontdek je vanzelf wie je kan vertrouwen.’’ 

Het winnende verhaal ‘Ontvoerd en ontsnapt’ is hieronder te lezen.

‘Ontvoerd en ontsnapt’
Ik rende, rende en rende maar, achterna gezeten door onheil of duister. Al wist ik het niet, ik rende toch door. Had ik Diana maar nooit vertrouwd, of was het goed wat ik had gedaan? In ieder geval moest ik me nu focussen op wat er achter me was. Om deze eeuwige tijd door te komen, vertel ik wat ik net heb meegemaakt. Maar eerst wat over mij: ik ben 17 en heet Ari, ik kom uit Andreana waar ik ben geboren, opgegroeid en volleerd ridder ben geworden. Toen ik zoals alle dagen een rondje door het bos maakte op mijn paard Rita hoorde ik opeens zachtjes gesnik. Ik zag een meisje helemaal alleen, ze vertelde dat haar ouders waren ontvoerd door struikrovers. Ze vroeg of ik haar kon terug brengen naar haar huis, ik vond het goed en nam haar op mijn paard. Helaas was mijn schildknaap ziek thuis anders kon zij op zijn paard. Ach, samen op een paard kon ook. Ik zat voorop en zij achterop, ik vroeg naar haar naam en zij zei dat ze Diana heette. Zij wees de weg en ik stuurde, uiteindelijk kwamen we zo op een verlaten plek. Het zag er niet gezellig uit, oftewel het zag er afschuwelijk uit! Toen ik dacht dat de plek volkomen verlaten was, sprong er iets op uit het niets. Ik schrok me kapot, het was een raaf; Diana moest lachen en ik schaamde me. Daarna dook er een rover op uit het niets en opeens werd ik bang, doodsbang voor wat deze plek nog meer voor geheimen had. Diana stelde me voor aan de rover die bleek Jonas te heten. Hij bracht ons naar een soort van kasteel met wachters en ook meer mensen die zaten te eten, of hout te snijden, te koken. Jonas zei dat ik water moest gaan halen. Dat deed ik, daarna liep ik terug en toen ik zeker wist dat ze mij niet zagen, vluchtte ik zo snel als ik kon. Ik denk dat later Diana wachters had gestuurd om mij terug te halen. Ik keek achterom en zag iets wat ik niet kon thuisbrengen: figuren zo zwart als de vleugels van een raaf. Dat is wat ik tot nu toe heb ontdekt. In de verte zag ik een splitsing van vijf paden en daar kon ik ze afschudden. Al kende ik dit bos op mijn duimpje, ik wist niet welk pad naar een bewoonde plek leidde. Het was te donker om de bordjes waar de paden naartoe leidden te lezen, maar de achtervolger kwam dichterbij dus moest ik snel zijn. Ik nam pad 2 en toen ik veel verder weg was bij de kruising, wist ik dat dit het foute pad was maar ik kon onmogelijk terug gaan Nu was ik verdwaald. Maar er was hoop… in de verte zag ik licht branden. Rood licht, ik kwam dichterbij en dichterbij ik kon nog net op tijd stoppen, want het licht was lava. Heet was het maar in de verte hoorde ik een een stem en die zei: ‘vertrouw het, vertrouw het, vertrouw het.’ De achtervolgers kwamen dichterbij, nu kon ik zien wat het waren: zwarte, blaffende honden, pikzwart met scherpe tanden. Grommend en blaffend kwamen ze op mij af en alweer hoorde ik een stem ‘vertrouw het, vertrouw het, vertrouw het, vertrouw het.’ Opeens wist ik het, ik nam een aanloop en rende recht op de lava af; ik sprong erin en bam! Ik was blij dat ik het had overleefd, maar toen hoorde ik de stem weer maar anders: ‘rennen, rennen, rennen’ steeds iets luider. Ik dacht dat ik veilig was dus bleef ik staan en staarde de honden een beetje uitdagend aan maar toen kwam het: een van de honden had het gewaagd en sprong recht op me af! Nou, als ik geen stap achteruit zette en toen rende ik, rende ik harder dan ik ooit had gedaan. Al snel was ik de honden kwijt en ging ik rustiger lopen. Ik baalde echt dat ik Rita had achter gelaten bij het kasteel van Diana maar ook ontdekte ik dat het bos waar ik net in liep anders was dan dit bos, ik moest dus van bos zijn verwisseld. Ook merkte ik dat het later werd. Ik moest kiezen: of ik ga proberen uit te vogelen…. Hoefgetrappel! Ik hoorde hoefgetrappel vanuit de kant waar ik net gelopen had. Daar zag ik een pikzwart paard, eerst dacht ik dat het net als de honden in dienst was van Diana maar toen herkende ik het paard: Rita! Mijn trouwe paard. Ik voelde me blij, heel blij. Al spoedig vertrok ik weer na een korte pauze. Ik reed verder en toen ik een eind gereden had, kwam ik aan bij een herberg. Ik liep naar binnen en kreeg een kamer van de waard. Vlak voor de zon opkwam hoorde ik opeens een geluid. Ik liep mijn kamer uit en zag Diana’s mannen, ik zag ook een deur die duidelijk ingetrapt was. Een man mompelde wat, wat ik verstond was dit: ‘dat knechtje moet terug voor morgen.’ Bedoelde hij nou mij of iemand anders? In ieder geval voelde ik me hier niet veilig, dus sloop ik naar het balkon en sprong ervan af. Ik rende geruisloos naar de stal, pakte Rita en reed verder. Opeens herinnerde ik me iets, ik wist het! Diana was een van de bazinnen van een beruchte ontvoerders bende. Ze hadden een speciale techniek: ze verzinnen een list om iemand mee te krijgen naar hun schuilplaats en later vragen ze losgeld of gebruiken ze de slachtoffers als knecht. Ongeveer 2 uur later kwam ik aan bij een armzalig oud huisje ik klopte aan en een prachtig meisje, ik schat 16, deed open ze had erg versleten kleren aan. Ik voelde wat, een gloed van warmte maar ook een mooi gevoel. Ik vroeg of ik in dat huisje mocht overnachten. Twee dagen later vluchtte ik met haar naar Andreana. Diana hebben we nooit meer gezien.         

Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
advertentie
advertentie