Ingezonden brief: Belbusvrijwilligers zijn niet te koop of te huur: zij zijn onbetaalbaar!

HEUVELRUG Uiteraard hadden wij vernomen via onze coördinatrice dat Silverein de diensten van de belbus niet meer per 1 januari 2024 af zou nemen en besloten had om het vervoer uit te laten voeren door een commerciële partij. 
In de zomerperiode waren niet alle vrijwilligers van de Belbus (een kleine zestig) beschikbaar en was er met Silverein in goed overleg afspraken gemaakt dat de ‘gaten’ die hierdoor vielen door een taxibedrijf opgevangen zouden worden. Mede omdat het lastig is om het vervoer per Belbus constant te garanderen gaat Silverein in 2024 volledig naar een commerciële partij.

De beslissing die nu is genomen door Silverein en door wethouder Gerrit Boonzaaijer (SGP) is bevestigd, met de opmerking dat de gemeente dan wel iets duurder uit is, gaat de gemeenschap zeker 35.000 euro op jaarbasis kosten. Dat is volgens ons ‘onverkoopbaar’.

Een kleine rekensom: Het vervoer van de deelnemers aan de dagopvang in ’t Oude Postkantoor kost aan tijd ongeveer 8 uur per dag, 5 dagen in de week en voor het gemak 44 weken in het jaar. De helft in de vakantieperiode wordt op dit moment nog wel door vrijwilligers van de Belbus uitgevoerd. Uitgaande van dezelfde kilometerkosten voor een taxibusje en een belbus blijft er de uurvergoeding van een taxichauffeur over. Deze bedraagt volgens ons toch al gauw 20 euro bruto per uur. Als we dit omrekenen komen wij op tenminste 35.200 euro extra kosten, om de deelnemers van de dagopvang aan de Buzziburglaan dagelijks te vervoeren. Deze kosten gaan linksom of rechtsom door de gemeenschap worden betaald.

Naast het economische aspect is er echter ook nog een sociaal aspect. In de ruim 30 jaar dat de belbus rijdt is er door de vrijwilligers min of meer een band opgebouwd met de medewerkers van Silverein, maar ook met haar klanten. Deze klanten hebben vaak een hoge leeftijd, zijn niet allemaal even goed ter been en kunnen soms verward overkomen. Ze worden dan ook met alle egards behandeld. De vrijwilligers brengen ze vanaf de voordeur naar de bus en bij thuiskomst ook weer terug naar de voordeur. Ze kijken daarbij of alles veilig verloopt en zien er op toe dat de klant ook weer veilig binnen is. Dat zij soms iets meer tijd nodig hebben om in te stappen of nog even terug te lopen om te kijken of het ‘gas wel uit is’, nemen zij voor lief, ook als dat vijf minuten meer kost.

Naast het sociale aspect is er ook nog een veiligheidsaspect. De vrijwilligers zijn altijd met z’n tweeën. De begeleider haalt de klant bij de voordeur op en begeleidt deze naar de bus en doet de deur van de bus pas dicht als de gordel om is. De klant wordt daarbij al dan niet geholpen, naar gelang de behoefte. De chauffeur neemt de rollator over van de klant, zodat de begeleider zijn of haar aandacht volledig aan de klant kan besteden.
In geval van nood kunnen de chauffeur en begeleider samen adequaat ingrijpen. Sta je er alleen voor, dan kan dit nog wel eens tot problemen leiden. Alleen is maar alleen in dat geval en van hulp van de andere passagiers mag je niet te veel verwachten. 

We willen geen afbreuk doen aan het vervoer met een taxi, maar wij vragen ons af of naast het economische aspect ook de sociale- en veiligheidsaspecten in deze beslissing zijn meegenomen.

Wij voelen ons als vrijwilligers min of meer afgeserveerd en in de verkoop gezet zonder ons en de klanten daarover de consulteren. Zowel de medewerkers van de dagopvang als onze klanten waren uiterst verbaasd over dit genomen besluit. De ‘garanties’ die Boonzaaijer geeft voor andere gebruikers van de Belbus kunnen wel eens van korte duur zijn. En staan zij straks ook letterlijk en figuurlijk in de kou, of draaien zij op voor hun volledige vervoerskosten?

Jan Drenth en Frans Zuiderhoek, Belbusvrijwilligers