Vrijwilliger in beeld: ‘Je krijgt net zoveel terug als je geeft’

LEERSUM Er zijn gezinnen die steun kunnen gebruiken van een ander gezin in de buurt, zodat ze extra liefde en aandacht krijgen en hun ouders worden ontlast. Truus de Porto hoorde al meerdere malen op de radio over Stichting Buurtgezinnen en toen ze hun website bekeek, zei ze tegen haar man: ,,Zullen wij dat samen doen?” Jan was er direct voor te porren en na een gesprek met coördinator Eefje werden ze gekoppeld aan een gezin met twee meisjes van 5 en 8 jaar. Al anderhalf jaar komen de zusjes op woensdagmiddag naar ze toe: ,,We zijn van ze gaan houden en omgekeerd ook”, aldus Truus.

door Babs Bouwman

Het echtpaar De Porto vond het gesprek met Eefje van Buurtgezinnen heel plezierig. ,,Ze stelde ons hele zinvolle maar ook praktische vragen”, vertelt Truus. Zo kon er een goede match gemaakt worden. Allebei zijn ze zich er van bewust dat ze voor langere tijd steun willen geven. Via Buurtgezinnen hopen Jan en Truus kinderen een thuisfront te bieden en vooral rust. ,,Wij vinden het daarom fijn dat de meisjes zich hier al zo snel thuis voelden”, zegt Jan.

Naam: Truus en Jan de Porto
Woonplaats: Leersum
Vrijwilligerswerk: Buurtgezinnen
Houden van: Wandelen, fietsen, spelletjes spelen

De ene week haalt echtpaar De Porto de zusjes van school en de andere keer brengt hun moeder ze. ,,Kinderen hoef je eigenlijk niet te vermaken”, weet Truus, die zelf oma is van vier kleinkinderen. ,,Meestal gaan we een uurtje wandelen in het bos en daarna schillen wij een appeltje en krijgen ze wat te drinken.” Vaste prik is een spelletje doen, zoals boerenbridge of pesten. Jan: ,,Wij hebben een grote spelletjeskast met ook knutselspullen er in, zoals verf, viltstiften, klei en papier.” Het komt ook vaak voor dat ze een boekje lezen. En als Jan aan het werk is, komt er altijd wel een gezellig bij hem aan tafel zitten om te tekenen. 

,,De meisjes zijn heel lief voor elkaar.” Truus hoeft ze zelden te sturen. Natuurlijk heeft ieder huis zijn eigen regels: bijvoorbeeld dat ze de deur achter zich dicht moeten doen of hun schoenen uittrekken als ze binnenkomen. Dat heeft Truus ze geleerd en dat weten ze goed. ,,Er is goed contact met de moeder, dat vinden we fijn.” Op een open manier bespreken ze dingen met elkaar. Ook sturen ze soms foto’s als ze met de meisjes een leuke boswandeling gemaakt hebben. Of krijgen ze een leuke foto als de zusjes bij de speelweek zijn of een Paasontbijt op school hebben. 

,,Ze noemen ons gewoon Jan en Truus, dat hebben we vanaf het begin afgesproken. Hun eigen opa en oma, zien we op verjaardagen.” Inmiddels zijn Truus en Jan helemaal vertrouwd met de kinderen: heel leuk. Al een paar keer gingen ze kijken bij het schoolvoetbal. Jan: ,,Zo kom je steeds meer in iemands leven en daar worden wij blij van.” En helemaal als Truus en Jan zien dat de meisjes er ook blij van worden.

Meer informatie vind je op www.buurtgezinnen.nl

Lees ook

Vrijwilliger in beeld: ‘Mooi met de natuur meebewegen’