Redactie De Kaap op zoek naar ervaringen: ‘Vijf jaar na corona: wat is er blijven hangen?’

HEUVELRUG Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat de eerste coronabesmetting in Nederland geregistreerd werd. De coronatijd was voor de meeste mensen intens en toch lijkt het alweer heel ver weg. De komende maanden willen we af en toe terugblikken op deze bijzondere periode. We verloren dierbaren, veel mensen zijn nog altijd ziek, maar leverde de coronatijd ook iets op? De redactie van Nieuwsblad De Kaap zoekt mensen die hun ervaringen willen delen. 

Corona brak in Nederland uit tijdens de carnavalsfeesten in Brabant en Limburg. Op 27 februari 2020 werd de eerste besmetting herkend. Daarna ging het hard. Op 6 maart overleed de eerste coronapatiënt en nog dezelfde maand werd in stappen de eerste lockdown aangekondigd.

We werden gedwongen om thuis te werken, kinderen mochten soms weken achter elkaar niet naar school. Dit bracht gezinnen in de knel. Ook voor ouderen waren de lockdowns zwaar. Verzorgingstehuizen mochten geen bezoek ontvangen, als zwakkeren in de samenleving werden ouderen extra beschermd, wat eenzaamheid met zich meebracht. Om de pijn iets te verzachten werden er brievenacties opgezet en optredens onder balkons van verzorgingstehuizen.

Zo’n 40.000 mensen overleden aan de gevolgen van corona, zo meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek. Slechts weinig mensen konden goed afscheid nemen van de patiënt, alleen de naaste familie. En dan ook nog met mondkapje. De afscheidsdiensten waren sober. Het aantal toegestane aanwezigen wisselde en de livestream werd als alternatief aangeboden.

CREATIEF ZIJN

De pandemie dwong mensen om creatief te worden. Niet alleen in de uitvaartzorg, maar in alle sectoren. De druk op de zorg was enorm. Maar ook het onderwijs, horeca en de cultuursector moest flink brainstormen. Een maaltijd laten bezorgen of een appeltaart of zakje wijn door de brievenbus. Online lesgeven kreeg een vlucht, we hebben nog altijd de tijdsloten bij het bloedprikken en in sommige musea. Nu vooral omdat het praktisch is, niet meer om besmettingen te voorkomen.

THUISWERKEN

Het thuiswerken is tegenwoordig onderdeel van de CAO of inzet van de salarisonderhandelingen. Scholen en tehuizen hebben een protocol voor het geval er weer een besmettelijke ziekte uitbreekt. Maar ook individuen werden creatief. Veel mensen gingen muziek luisteren, zelf een instrument bespelen of zingen. Ook hobby’s zoals wandelen, fietsen en vogels kijken namen een vlucht. Mensen kropen achter de naaimachine om gekleurde mondkapjes te maken.

Kerken besloten hun diensten uit te gaan zenden. Veel kerken doen dit nog steeds. Kraamvisite werd raamvisite, waarbij de gasten aan de ene kant en de baby en moeder aan de andere kant van het raam stonden. Er werden beren achter de ramen gezet om kinderen een reden te geven een stuk buiten te gaan wandelen. Er ontstonden initiatieven om nieuwe wandelroutes te maken. Mensen namen huisdieren, met wisselend succes.

Jongeren werden hard getroffen. Hun geestelijke gezondheid kreeg een flinke knauw. Eindexamens werden uitgesteld, feestjes gingen niet door en op kamers gaan zat er voor velen ook niet in. Tienduizenden jongeren hebben hun studententijd geheel of gedeeltelijk gemist.

DE VERHALEN VAN NU

Om terug te kijken op deze tijd, zowel positief als negatief, zijn we als redactie op zoek naar de verhalen van nu. Hoe kijkt u terug op deze tijd? Verloor u iemand en wilt u graag uw verhaal doen over hoe dat verliep? Werd u ziek en heeft u nog altijd last van de gevolgen? Of bent u gitaar gaan spelen en doet u dat nog steeds met veel plezier? Hebt u een gedwongen carrièreswitch gemaakt, waar u inmiddels blij mee bent? Ben je nu druk bezig met het inhalen van die verloren studentenfeestjes?

Kortom: hoe kijkt u/kijk jij terug op deze vreemde, intense tijd en wat neem je mee in het huidige leven? Wie daarover wil vertellen, kan een mail sturen naar dekaap@bdu.nl