column
22 april 2026 om 11:40Heel veel toetjes
Het was druk. Vooral met de vele op tafels uitgestalde gerechten. Gelukkig was er een plaatsje vrij met zicht op die overvloed in het ‘all you can eat’ restaurant. De zaal van het restaurant stroomde vol, maar ik ervoer het niet zo vol als de enorme voorraden uitgestalde etenswaren.
Ik schepte een bordje op met verschillende soorten van de aangeboden 'mondkost'. Gerechten die ik anders nooit zou combineren op een simpel bord. Het voelde een beetje als ‘lekker stout’.
Een redelijk magere man, gekleed in overhemd en broek in voor hem veel te grote maten, liep voorbij. Je zag door die ruime broek zijn schoenen niet eens. Hij begon met zijn culinaire avontuur met een groot bord vol toetjes. Net zoals zijn kleding was zijn haardos, hoofdharen, baard en snor, ook ruimschoots aanwezig. Zijn snor hing zeker 3 cm over zijn niet zichtbare lippen, als een vanzelfsprekende overgang naar zijn baard.
Hij haalde een tweede bord vol toetjes. Ik keek naar hem terwijl hij, wonder boven wonder, met een lepeltje de toetjes stukje voor stukje naar zijn mond schoof, zonder restjes achter te laten in snor en baard rondom zijn verborgen mond. Dit vond ik erg knap van hem. .
Ondertussen kwamen een moeder en een volwassen dochter ook telkens naar het toetjes buffet. Ze droegen allebei een roomwitte broek en top met pastelkleuren. Niet echt dezelfde kleding, wel in dezelfde smaak en precies passend bij de kleuren van de voorraad zoete versnaperingen.
Ook zij liepen, net zoals de magere man, meerdere malen naar de tafels met overdaad aan toetjes, met als overeenkomst dat de hoeveelheid toetjes per keer wel wat afnam. Ik telde bij alle drie vier wandelingen van tafeltje naar het buffet. En nee, ze droegen geen overtollige kilo’s lichaamsvet met zich mee.
De gezichtsuitdrukkingen van het drietal, dat verder niets met elkaar te maken had, waren gelijkgestemd. Min-of-meer uitdrukkingsloze snuiten alsof er niets bijzonders gebeurde, maar ik vermoed dat de enorme vreugde van het aanbod van zovele soorten zoetigheid zowel hoofd als maag vrolijk en onstuimig deden dansen van opwinding. Ingehouden verborgen vreugde.
De magere man nam als afsluiter van het eetfestijn nog een bord vol met gefrituurde happen. Ik weet niet of de toetjes die hun weg al hadden genomen in maag en darmen deze zware kost boven hun hoofd wel zo aangenaam vonden.
Vroeger, toen mijn kinderen nog klein waren, en ik dus verantwoordelijk was voor een goede samenstelling van hun alledaagse voedsel, aten we soms op een vrijdagavond alleen maar kant-en-klare toetjes, door de fabriek voorzien van fikse hoeveelheden suiker en kleurstoffen, maar zo'n hoeveelheid als deze drie mensen aten, hebben mijn kinderen nooit gehad.
Arme zielen, die kinderen van mij.
Ellenoor Piersma