Een fragment uit de dagboek van tante Bep.
Een fragment uit de dagboek van tante Bep.

'We kunnen weer zien waar het land is'

Het dagboek van mijn tante (7)

Deel zeven van de verhalencombinatie van toen en nu.


[Zondag, 29 april 1945, Oud-Loosdrecht

De laatste week handelt Kees veel met de soldaten die bij de K.W.V. 'Loosdrecht' zitten, voor kuch. Hij ruilt van alles, pijpen, horloges, enzovoorts allemaal voor kuch, zodat we op ‘t ogenblik brood genoeg hebben en practisch alleen op kuch leven. We hebben ongeveer 7 kuchen, elk van drie pond, in voorraad. Tenslotte is het Hollandse rogge, dus licht dat we er wat van terug krijgen. Het brood van de bonnen is zo slecht dat we het alleen lusten als het gebakken is in wat olie.


De oorlog is nu gauw afgelopen. Er is wel niet erg gevochten deze week, maar gisteren hoorden we dat Himmler, de bevelhebber der S.S. aangeboden had aan Engeland en Amerika, maar niet aan Rusland en toen hebben Engeland en Amerika geantwoord dat dit kon, maar dan ook capitulatie aan Rusland. Het einde zal nu wel spoedig komen.


Goëring heeft ontslag genomen, vanwege een ‘hartkwaal’, vandaag hoorden we dat hij dood was. Ook ging het gerucht, dat Hitler stervende was of reeds dood. Ook al aan ‘t hart. Er gaan zoveel geruchten rond, dat je niet weet wat je geloven moet.

Hitler en Goebbels voerden het bevel over het leger in Berlijn. Berlijn is nu bijna in handen van de Geallieerden.

Even voorbij ‘t Anker’ hebben de Duitsers een bom in de weg gelegd, om zo nodig te laten springen. Het water is een heel eind gezakt doordat het de Bethunepolder inloopt. We kunnen nu weer zien waar land is. Het weiland naast ons is zo goed als droog. Van de sluis van IJmuiden niets meer gehoord, dus het zal wel loos alarm geweest zijn.

De toestand in Amsterdam is vreselijk. De mensen hebben haast geen brandstoffen. Leegstaande huizen, vooral in de Jodenbuurt, worden van binnen helemaal gesloopt, de deuren eruitgehaald, allemaal voor brandstof. Dikwijls gebeurt het, dat zo’n huis onverwacht in elkaar stort doordat het geen steun meer heeft. Zelfs het puin wordt dan weggesleept. De mensen kunnen alles gebruiken. Het asphalt van de wegen wordt verstookt. Op veel plekken zijn de asphaltwegen opengebroken. Begrafenisstoeten zie je niet meer. Er zijn geen doodkisten te krijgen. De doden worden begraven in kartonnen dozen of in een laken gewikkeld. Een man hier vertelde, dat een familielid van hem gestorven was en dat het mens 12 dagen boven aarde had gestaan. Tenslotte werd ze begraven in een kist, gemaakt van haar eigen linnenkast.


Woensdag 29 april 2020, Driebergen-Rijsenburg

Er is in onze directe omgeving al een aantal mensen overleden. Ze waren al oud en ook ziek, maar door de coronamaatregelen was het bijzonder moeilijk om een mooi afscheid te realiseren. Mensen zijn gelukkig heel creatief en klappen voor het huis als de stoet langskomt, of zitten met elkaar in de tuin op anderhalve meter afstand. In Nederland is een uitvaart nog wel met de zekere eerbied te doen. Als je ziet hoe doodskisten worden verzameld in grote kerken en hallen in landen als Italië, Spanje en de V.S. schrik ik daar wel van. Er is geen ruimte meer voor een eerbiedig afscheid. Heel schrijnend.


Vanavond was oud-Leersummer Hans van Zetten op televisie. Hij had een boek geschreven over onder andere Epke Zonderland, Sanne Wevers en Yuri van Gelder. Er werd vooral gepraat over de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro. Het was fijn om ook weer eens ander nieuws te zien en te horen, maar tegelijkertijd drong het besef wel door dat de Olympische Spelen dit jaar zijn afgelast. Het is allemaal onmogelijk in verband met het coronavirus dat de hele wereld in haar greep heeft.


[Wordt vervolgd

'We kunnen nu weer zien waar het land is.'
Het water liep de Bethunepolder in.
Afbeelding