John Beringen

,,De mop is dat ik als kind al over de vloer kwam bij de familie Ebskamp”, laat Bert weten. ,,Ik woonde toen in de Rijckevorselstraat en kwam als jochie vaak helpen in de winkel. Nu wilde ik aanvankelijk onderwijzer worden, maar nadat ik de Mulo had gevolgd, was dat niet echt meer mijn ideaal. Ik ging toen bij de belastingdienst werken.”

Op zeker moment moest Bert in militaire dienst waarbij hij als marineman werd ingedeeld bij de Mariniers. Na deze periode keerde hij weer terug naar de belastingdienst. Inmiddels was hij ook scheidsrechter bij de KNVB; hij heeft, voornamelijk op de zondagen en de woensdagavonden, menig belangrijke wedstrijd gefloten waarvoor hij een Koninklijke onderscheiding mocht ontvangen.

[OVERNAME] ,,Ik heb altijd contact gehouden met de familie Ebskamp”, vertelt Bert. ,,Op een gegeven moment kreeg mevrouw Ebskamp hartproblemen. Nou runde zij samen met haar man niet alleen de sigarenzaak, maar ook een kleine drogisterij naast dit pand. Dat werd door de gezondheidsproblemen toch wel wat zwaar. Ze vroegen of ik de sigarenzaak wilde overnemen. Daar moest ik wel even over nadenken. Inschrijven bij de Kamer van Koophandel was geen probleem omdat ik mijn middenstandsdiploma al op de Mulo had behaald, maar ik moest natuurlijk ook mijn tabaksdiploma halen. Dat heb ik gedaan, maar er waren nog wel veel inhoudelijke dingen van het vak die ik nog onder de knie moest krijgen. Zodoende heb ik indertijd mijn baan bij de belasting opgezegd en heb ongeveer anderhalf jaar als medewerker meegedraaid tot ik op 1 juni 1970 de eigenaar werd van de zaak.”

[HARD WERKEN] Op een bingoavond van een voetbalclub ontmoette Bert Riet met wie hij trouwde en die toen ook meehielp in de zaak. ,,Het was altijd leuk en afwisselend”, laat ze weten. ,,Maar vaak ook wel hard werken, hoor. Als de winkeldeur om zes uur sloot, was je nog heel lang bezig.” 

Als voorbeeld haalt ze de verkoop van Staatsloten aan. ,,Die zijn we gaan verkopen vanaf 1 december 1976; we werden toen ‘Debitant van de Staatsloterij’ zoals dat officieel heette. We hadden bijvoorbeeld mensen die altijd een heel straatje wilden hebben en dan was je wel even druk, niet zelden tot laat in de avond, om die samen te stellen uit de aangeleverde loten. Computers en internet bestonden toen nog niet zodat er niets viel uit te draaien; het moest allemaal handmatig gebeuren.” 

[MILJOENEN] Bert weet zich nog een mooie anekdote te herinneren. ,,Natuurlijk vallen er af en toe grote prijzen", grinnikt hij, ,,maar in 2009 maakten wij de absolute topper mee. Toen viel in Driebergen de prijs van vijf en een half miljoen. Nou, toen kwam er toch een circus op gang. Als verkoper van dat lot werden we landelijk in het zonnetje gezet en dat werkte echt door tot in alle uithoeken. Direct nadat dat bekend was geworden, kwamen hele hordes mensen vanuit alle windstreken hier naar toe om ook een staatslot te kopen." Riet vult aan: ,,De mensen stonden toen tot buiten de winkel in de rij!"

[GEEN RECEPTIE] Bert laat weten dat ze nog zullen doorgaan tot na de komende trekking. ,,Daarna verkopen we nog de resterende voorraad en verwachten dat we eind juni de deur dicht doen. We hadden ons het afscheid natuurlijk heel anders voorgesteld met een leuke receptie, maar dat is niet mogelijk vanwege de corona. Wij spreken onze grote dank uit aan alle klanten die bij ons hun producten kochten; sommigen kwamen hier al tientallen jaren over de vloer. En we gaan niet van de wereld af; we zullen nog vaak mensen op straat tegenkomen met wie we uiteraard een praatje maken over vroeger tijden. Want we hebben het wel over een halve eeuw die nu achter ons ligt. Het was een mooie, gezellige periode."