,,Door het auto-ongeluk ben ik linkszijdig verlamd geraakt", vertelt Strijbosch. ,,Het heeft mijn leven volledig veranderd. Gek genoeg kan ik nog wel een beetje staan op mijn linkerbeen. Dus kan ik nog een beetje door het huis hobbelen. Dat is wel fijn, zo ben ik nog een beetje mobiel naast mijn rolstoel. Mijn rechterhand zwakt helaas wel af. Daarvoor zit ik ook in een medisch traject. Fysiotherapie en revalidatie zijn nu niet mogelijk. Om mijn rechterhand daarom wat te ontlasten, heb ik mijzelf aangeleerd om met mijn voet te schilderen."Om mijn rechterhand te ontlasten, heb ik mijzelf aangeleerd om met mijn voet te schilderen

[DAKPANNEN] ,,Ik wilde wat speciaals doen vanwege mijn jubileum. En dat zijn dus dakpannen geworden. Ik heb de actie 'Kleur bij de deur' bedacht. Vrolijke, kleurige dakpannen beschilderd met één hand en met één voet. Ik word er zelf heel vrolijk van en ik hoop anderen ook. De onderlaag zet ik op met mijn voet en als ze gedroogd zijn, maak ik het af met mijn hand." 

Strijbosch vervolgt" ,,Het was nog best lastig om te verven met een voet. Hoe haal ik bijvoorbeeld de verf uit de pot? Ik werk met acrylverf, want dat vind ik het meest praktisch. En het voelt ook lekker aan met je handen en sinds kort dus ook met mijn voet. Ik had potten gekocht met een extra brede opening. Daar kreeg ik wel mijn voet in, maar niet helemaal, dus bleef er nog veel verf achter. Toen bedacht ik mij om de verf op het deksel te doen, dan kan ik er goed bij. En heel praktisch, het is makkelijker met opruimen en schoonmaken. Omdat mijn linkerarm niks kan en ik ook niet goed kan bukken, moet ik daar wel rekening mee houden."

[EENZAAMHEID] ,,Ik verzin vaak acties rondom eenzaamheid. Een tijd terug had ik voor De Zonnebloem bloempotjes beschilderd. Die konden mensen dan kopen voor het goede doel. Natuurlijk heb ik mijzelf ook vaak eenzaam gevoeld en nog heb ik dat weleens. De meeste mensen van mijn leeftijd hebben hun werk of bezigheden. Ik heb mijn revalidatieproces en dat is toch wat anders. Na het ongeluk ben ik lang bezig geweest met revalideren. Ik ben een jaar lang opgenomen geweest in revalidatiecentrum De Hoogstraat en na elke operatie kon ik weer terug. Dan ga je toch met andere mensen om. En nu nog, elke ochtend komt mijn hulp langs, dus contacten heb ik genoeg, maar dat is niet met gewone vrienden, dat is toch anders. Toen ik het ongeluk kreeg, had ik mijn studie als kleermaakster afgerond en ik was net aan het werk  in een schoenenzaak met kleding. Dan sta je aan het begin en houdt het ineens op. Het is lastig om gewone relaties aan te gaan, nu lukt het wel beter. Ik heb een vriend en ik ben actief bij het Bloemencorso. Ik doe mee met de mozaïeken."

Strijbosch gaat verder: ,,Een tijdje terug werd mijn moeder 85 jaar. Door de coronacrisis kon niemand op bezoek komen. Ik heb toen samen met mijn vriend 's avonds, terwijl zij sliep, de voortuin versierd. Ook had ik allemaal hartjes beschilderd en die heb ik samen met een stukje appeltaart langsgebracht bij de mensen in de straat, haar vriendinnen en bridgepartners. De volgende dag kwam iedereen even langs lopen om haar door het raam heen te feliciteren. Mijn moeder heeft nog nooit zo'n uitbundige verjaardag gehad. Dat maakt mij heel warm, dat is zo mooi om later van haar terug te horen."

Voor meer informatie over de dakpannen of andere kunst van Magda Strijbosch: info@magdaskunst.nl.

Door Hubert van Zanten