Ze biedt gezelschap aan ouderen in het Zonnehuis en gaat met ze op stap. ,,Ik ga graag met mensen om”, laat ze weten. ,,En als het dan gaat om oudere mensen, schenkt mij dat op verschillende manieren heel veel voldoening. In de eerste plaats is het heel dankbaar werk om een stukje eenzaamheid te verdrijven door met iemand gezellig te kletsen of gewoon even samen het dorp in te gaan. En een ander punt is dat je kennis en ervaring deelt. Kijk, ze hebben het wel eens over de generatiekloof. Ik vind dat trouwens een beetje een vervelend woord dat ook nog eens negatief klinkt, maar het leeftijdsverschil tussen mij en de mensen met wie ik optrek, is natuurlijk heel groot. Maar is dat nou een probleem? Nee, integendeel. Ik vind van niet. Als je met zo iemand praat, komen er gespreksonderwerpen voorbij waarbij je vroeger met nu vergelijkt. Dan kom je tot de ontdekking dat bepaalde dingen vroeger werden aangepakt op een manier die nu ondenkbaar zou zijn, maar het werkt uiteraard ook omgekeerd: de huidige maatschappij, waar ik in ben opgegroeid, zit weer dusdanig in elkaar dat men dat vijftig of zestig jaar geleden voor onmogelijk zou hebben gehouden. Bepaalde dingen waren vroeger beter, maar ook slechter; en dat geldt ook weer voor deze tijd. En de ene mens is daar wat makkelijker in meegegroeid dan de ander. Geen twee mensen zijn gelijk en dat is ook weer het leuke van mensen: iedereen heeft wel iets interessants te vertellen. Zéker als dat gaat over iets uit een tijd die je nog nooit hebt meegemaakt.” 

Geen twee mensen zijn gelijk en iedereen heeft wel iets interessants te vertellen

CORONA Ze glimlacht en wijst op een paar mensen die buiten heerlijk in het zonnetje zitten. ,,Voor deze mensen doen wij datgene waar het personeel niet aan toekomt: even wat extra aandacht geven, een wandeling maken, even ergens koffie drinken of samen ergens lunchen. Iedere werknemer loopt hier al op z’n tenen waardoor het voor hen gewoon onmogelijk is om dat er ook nog bij te doen. En dat was al helemaal het geval tijdens de coronacrisis; toen kwam er zoveel op iedereen af. Alles, maar dan ook alles werd overhoop gegooid.” Ze zwijgt een moment. ,,De crisis was natuurlijk voor niemand makkelijk”, vervolgt ze. ,,Maar als je dan zoiets nog op je levensavond moet meemaken… Ik bedoel maar: mensen die vaak al eenzaam zijn, mochten niet naar buiten. De eigen familie en kinderen mochten niet bij ze komen. En dan ook nog eens de avondklok. Dat moet bij mensen die de oorlog nog hebben meegemaakt nare associaties hebben opgeroepen. Nou gaat dat vergelijk niet helemaal op, maar het was heel bizar en haast onwezenlijk dat iedereen op zijn of haar horloge moest kijken om de tijd in de gaten te houden. Dat is om depressief van te worden. Maar gelukkig gloort er nu weer wat licht aan de horizon waardoor we inmiddels weer wat meer mogen. Je merkt het ook aan de mensen hier; die ervaren het als een vrijheid die is herwonnen. En ik draag een steentje bij om te proberen om al die nare herinneringen een beetje naar de achtergrond te laten verschuiven. Het is alleen te hopen dat we geen terugval gaan meemaken want dat risico kun je nooit uitsluiten.” 

AFSCHEID Zal het niet moeilijk zijn om na de vakantie afscheid te moeten nemen van de mensen waar ze zo’n goede band mee heeft opgebouwd? Floor: ,,Ja, dat zal zeker het geval zijn. Maar ik ga wel kijken of het een beetje te combineren is met mijn vervolgstudie. Wellicht zal ik in de weekeinden wel wat tijd vrij kunnen maken; een dag of een dagdeel. Het is even afwachten hoe mijn schema er precies uit gaat zien.”

Door John Beringen