Nicole van der Schaaf

Van der Goes beeldhouwde zijn ponyhoofd van larikshout. Hij zegt daar zelf over: ,,….Ik heb het gemaakt van larikshout. Anders dan bijvoorbeeld eikenhout is lariks echt hout voor binnen en gaat het buiten dus niet zo lang mee. U vraagt zich misschien af waarom ik dan voor dit hout heb gekozen. Aangezien het mijn eerste hout ‘experiment’ was, dacht ik dat het het beste was om te beginnen met zachthout dat je makkelijk kan zagen, en misschien ook omdat het dan niet zo’n dure fout zou zijn als ik er niks moois van wist te maken. Om te zorgen dat het toch nog een beetje duurzaam is heb ik het afgewerkt met transparante beits…."

Dat iemand zijn allereerste beeld in hout kan maken met een kettingzaag en een slijptolletje dwingt absoluut respect af. Normaal prutst men heel wat af alvorens tot een beetje de gewenste vorm te komen. Eindeloos is men dan in de weer met een klopper, een beitel, zere vingers en een lamme arm. Willem van der Goes mag dan makkelijk bewerkbaar hout hebben gekozen - hij was toch wat onzeker over de uitkomst - het was wel in één keer raak. Een mooi ponyhoofd, kort, alert met kleine oortjes als een bekroning op de ietwat gedrongen bouw van een pony.

Ik ken zelf maar twee echte ‘houtbeeldhouwers’ in ons land die hem zouden kunnen overtreffen: Gert-Jan Dunnewold en Erwin van der Kruk. Kunstenaars met de kettingzaag zijn dit. Door het hele land, buiten en binnen, zijn kunstwerken van hen te bewonderen.

[BEROEMD] Het dierportret is binnen de beeldende kunsten al eeuwenlang gebezigd. Afgebeelde paarden, op doek en als sculptuur, kom je tegen in veel musea en collecties. Maar, dan gaat het meestal om beroemde paarden zoals bijvoorbeeld ‘De Rot’ en de ‘Vlugge’, twee historische paardenportretten in het bezit van het Rijksmuseum Amsterdam. Anthony Oberman (1781-1845) schilderde de twee succesvolle dravers aan het begin van de negentiende eeuw, toen er nog draverijen werden gehouden op de Utrechtse Maliebaan.

De winnaar ontving toen bijvoorbeeld een met zilverbeslag bewerkt hoofdstel, of de Gouden Zweep, al was die prijs gereserveerd voor de snelste draver. Luxepaarden waren het die na het winnen van een grote prijs (toen al) voor veel geld van de hand gingen. Zo was de Vlugge, nadat hij een belangrijke prijs had gewonnen, doorverkocht aan Adriaan van der Hoop, bankier bij Hope & Co en politicus van formaat.

[GEWOON] De Maarsbergse pony Tommy was en bleef zijn hele leven gewoon Tommy, 32 jaar geleden gekocht door Willems moeder, Willemina van der Goes. Zij reed jachten - wel tien per seizoen - met hem en nam deel aan eventingwedstrijden. Met vijftien jaar ging Tommy met pensioen waarna hem nog diverse eervolle taken toebedeeld werden: hij werd leerpony voor jonge, onervaren paarden. Hij reisde mee in de vrachtwagen om de anderen rustig te houden, gaf het juiste voorbeeld in de wei en leerde de andere paarden sloten en vaste hindernissen springen. Daarnaast was hij geduldig met kleine kinderen die op zijn rug wilden zitten en hem graag poetsten en knuffelden. Tommy is op de hoge leeftijd van 37 jaar in de nacht van 25 januari van dit jaar rustig ingeslapen in zijn stal. Hij heeft een mooi paardenleven gehad en in het zicht van het kasteel staat zijn beeltenis als herinnering.

[Uw eigen werk inzenden kan nog steeds. Stuur uw foto (in jpg, ca 1 Mb) samen met uw verhaal naar kunstenvliegwerk@caiway.nl U krijgt bericht als het geplaatst wordt. Niet alle werken zijn geschikt voor plaatsing.]