Nicole van der Schaaf

Deze week is de beurt aan Jan-Peter Bolhuis uit Maarn (1970). Zijn werk is op het eerste gezicht wellicht niet zo makkelijk toegankelijk. Het is kunst 'met een bijsluiter' die eigenlijk op zichzelf ook een verklaring behoeft.

Heldere kleuren, organische vormen; als de beschouwer de druk gevulde voorstellingen van Bolhuis op het netvlies krijgt is zij of hij geneigd op zoek te gaan naar het herkenbare. Sommige elementen zijn wel thuis te brengen in vorm maar kunnen je ook volledige op het verkeerde been zetten.

Om mijzelf en de lezers van deze column enig inzicht te geven in de voorstelling moet het volgende citaat van Bolhuis zelf ons op weg helpen. '….Mijn werk "My First" typeert zich door continuïteit, vereniging en gedachteloosheid. Ik maak gebruik van alle elementen die wij, geaccepteerd en al, terugvinden in het collectieve bewustzijn. Het wordt al snel duidelijk dat de beweging van lijnen in cirkels over gaat en zo weer terug. Van de oorsprong van beweging naar richtinggevende rotatie naar een solide, soms vloeibare of gasvormige vorm'.

Continuïteit, vereniging en gedachteloosheid; mooie woorden, maar misschien niet zo goed gekozen door Bolhuis. Bedoelt hij hier de continuïteit van de lijn? Lijnen zijn overal, zelfs onze gedachten volgen 'lijnen'. Gedachteloosheid bestaat eigenlijk niet, zelfs niet in de beeldende kunst. Binnen de lyrische abstractie is getracht de absoluut gedachteloosheid vorm te geven. Dat leverde hele mooie kunstwerken op, maar geen gedachteloosheid.

De voortdurende beweging in de kleurlijnen die Bolhuis op zijn doek zet komen meestal weer samen na afsluiting van een bepaalde vorm; een element? Maar wat betreft zijn 'elementen' kan een natuurkundige veel vertellen over gassen, moleculen en atomen die inderdaad altijd in beweging zijn, een vorm aannemen en formaties kunnen vormen.

,,….Ik maak onderdeel uit van een geheel waarin het bestaat dat ik mijn zelfgekozen werkelijkheid kan laten zien met kunst", meldt Jan-Peter Bolhuis. Tsja, dat groter geheel, daar horen wij allemaal bij, kunstenmakers of niet. En die zelfgekozen werkelijkheid? Alle vormen van leven die wij kunnen waarnemen op welke wijze dan ook, behoren tot onze werkelijkheid. Het lijkt erop dat Bolhuis probeert zijn wereld inzichtelijk te maken door middel van teksten die nogal tegenstrijdig zijn en weinig toegankelijk.

Maar, iedereen is vrij om het werk van Bolhuis vrij van alle tekstuele dogma's te bekijken en te genieten van de tomeloze energie in heldere tinten. Voordat ik de teksten gelezen had moest ik bij het zien denken aan de werken van de groep Amerikaanse abstract expressionisten die rond 1950 een revolutie in de kunst veroorzaakten met hun werk. Met Jackson Pollock (1912-1956) als boegbeeld ontwikkelden zij een vorm van abstractie -actiekunst- die deels gebaseerd was op toevalligheden die ontstaan waren door de 'druppeltechniek' van Pollock. Hij legde een groot doek op de grond en liet er in de vier hoeken willekeurig verf op druppelen. Door beweging ging de verf lopen en vormde vlekken. Pollock hield de route van de verf echter goed in de gaten, greep in waar hij het nodig achtte en nam de 'toevalligheden' die hem bevielen in zijn compositie op.

Bolhuis is behalve kunstenaar tevens 'close-combat' instructeur en 'warrior mindset coach'. Maar, het aardigste aan Bolhuis vind ik zijn vrijwillige inzet voor de dak- en thuislozen; inspirerend en met een beetje fantasie is die wereld ook zeker terug te vinden in zijn werk. Meer van zijn werk is te zien op: www.kunstbijkarel.nl/over-ons/jan-peter-bolhuis

Werk insturen naar: kunstenvliegwerk@kpnmail.nl