Hanny van Eerden

Maarnaar Cees Tiernego (83) woont alleen sinds zijn echtgenote met somatische klachten is opgenomen op een vaste verpleegafdeling in Het Zonnehuis in Doorn. „Zij zit permanent in een rolstoel en heeft bij alles hulp nodig," zegt hij.

„Verder zijn wij beiden nog gezond. Bezoeken kan ik haar echter niet meer. Begin maart heb ik voor het laatst met haar een wandeling naar het Doornse centrum gemaakt. Daar hebben we gezellig een ijsje gegeten. Nu telefoneren wij veel, want de deuren blijven dicht voor mij. Wel haal ik haar was op en stop ik deze thuis in de wasmachine. Zien kan ik haar alleen op een foto, die zij mij laatst toestuurde. Daarop zit zij buiten in de tuin - met een dikke winterjas aan. Naar elkaar zwaaien uit de verte lukte ook een keer. Ik mis haar."

[ALTERNATIEF CONTACT] Ook de koorrepetities van De Cantorij zijn voorlopig afgelast. „Mijn medekoorleden heb ik begin maart eveneens voor het laatst gezien," bevestigt Tiernego. „Bellen doen we onderling wel. Toch mis ik ook het samen zingen én het samen tafelen en koffiedrinken in 't Gebouwtje in Maarsbergen. De Dorpskerk Maarsbergen is nu van 10.00 tot 11.30 uur open op maandag, woensdag en vrijdag. Daar kunnen maximaal vijf mensen elkaar op 1,5 meter afstand ontmoeten. Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt en koffie gedronken met ds. Andries den Besten."

Ook ziet Tiernego zijn dochter met enige regelmaat. „Zij woont vlakbij en we kunnen ver uit elkaar buiten zitten," zegt hij. „Af en toe halen we boodschappen voor elkaar. Nu mijn thuishulp in quarantaine is, strijkt, zuigt en poetst hier al weer een nieuwe hulp van QuaRijn. Dat is fijn. Als zij boven bezig is, blijf ik beneden en andersom. Tijdens het koffiedrinken zitten wij zo'n twee meter uit elkaar. Ook met boodschappen doen let ik zo veel mogelijk op dat ik de voorgeschreven onderlinge afstand bewaar. Handig is anders, als anderen hetzelfde gangpad kiezen. Je moet er dan ook niet in gedachten rondlopen, maar goed opletten. Verder blijf ik wandelen en werk ik in de tuin met dit mooie weer. Ik hoop dat deze situatie niet te lang duurt, maar op zich red ik mij wel."

[THUISHULP] Tine Stolmeijer (90) heeft sinds kort geen thuishulp meer. „Zij koos voor ander werk," zegt zij. ,,Nu doe ik maar zo veel mogelijk zelf. Ik heb zojuist ook enkele kastjes schoongemaakt. Dat ging goed, maar nieuwe hulp is welkom. Koken en dagelijks een uurtje tuinieren lukt mij nog steeds en ik ben blij dat ik onze dominee vaak spreek. Ik voel mij bevoorrecht dat ik nog gezond en vitaal ben en op mijzelf kan wonen n in Trompstaete. Dat geldt lang niet voor iedereen die bijna 91 is."

[ONRUSTIG] ,,Ik kan er zodra ik dat wil gewoon op uittrekken. Ik wandel dan ook veel - zonder stok of rollator. Ik val wel eens, maar dan sta ik snel weer op. Dat dit zonder problemen kan, maakt veel goed, al liggen de eetclubs en mijn bridgeclubs stil en zie ik mijn zus niet meer. Zij woont ver weg. Als ik wandel, lopen mensen vaak met een boog om mij heen. Buiten zijn geeft een onrustig gevoel, maar is toch ook genieten."